Zaułki Będzina monochromatycznie

„Każdy dzień jest podróżą przez historię. Each day is drive through history” – Jim Morrison

Lato w pełni, jestem już po niezwykle udanym urlopie, mam mnóstwo rozpoczętych tematów w pracy zawodowej, nie chcąc dać się zwariować robocie, postanowiłam w wolnych chwilach, nadal poszukiwać i próbować doskonalić swoje umiejętności fotograficzne.

Mieszkanką Będzina jestem już prawie dziesięć lat a odwiedzone dzisiaj miejsca znam doskonale, ale pierwszy raz pokusiłam się wykonać taką sesję -  w czerni i bieli.

Uwielbiam obrazy monochromatyczne, nawiązują one bowiem do początków fotografii ubiegłych wieków, stwarzają nastrój, ukazują tajemniczość scen, wydobywają emocje i budzą grozę.

Jak to zwykle bywa, ukazanie piękna brzydoty, jest o wiele większym wyzwaniem niż fotografowanie, piękna samego w sobie, dlatego zdecydowałam się, pójść będzińskimi uliczkami, na których czas jakby się zatrzymał, każda uliczka, każdy zaułek jest autentyczny i opowiada jakąś historię tego ponad sześćsetletniego miasta.

Wybrałam się więc z rodziną w niedzielę, prawie o świcie, aby obserwować budzące się jeszcze bezludne miasto.

Wyszliśmy z domu zaraz po siódmej, miękkie poranne, jasne światło, przebijało się poprzez pierzaste chmury, do uszu naszych dobiegał świergot ptaków oraz mocne i donośne poranne rozmowy mieszkańców. 

Na ulicach praktycznie zero ruchu. Gdzieniegdzie przechadzali się tylko złomiarze, tworząc doskonały sztafaż i ludzie spieszący do kościoła, a koty dumnie próbowały złapać promyki porannego słońca. Takie warunki do pracy lubię.

Zaczęliśmy od ulicy Modrzejowskiej,

idąc poprzez Zawale, Potockiego,

potem Rybną i Plac Rybny,

by wrócić na Modrzejowską

aby na chwilę dojść do ulicy Kołłątaja

i powrócić na Plac Kazimierza Wielkiego i ulicę Czeladzką.

Zahaczyliśmy również o ulicę Plebańską i Podzamcze.

Sesja wydawać się może chaotyczna i niespójna, ale taki jest właśnie Będzin, brzydota zaułków, uzupełnia się pięknem zamku, pałacu, zrekultywowanych terenów zielni, odnowionych murów, domów i kamienic.

Malezja - podsumowanie, czyli spojrzenie już chłodnym okiem...

Wszak istnieje coś takiego jak zarażenie podróżą i jest to rodzaj choroby w gruncie rzeczy nieuleczalnej.                                  Ryszard Kapuściński (z książki "Podróże z Herodotem")

Teraz już całkiem, na chłodno (będąc w chłodnym kraju), wiedząc na pewno, że nikt z nas nie przywlókł malarii ani dengi, tudzież innego paskudztwa, czas, na zamieszczenie małego podsumowania.
Była  to kolejna podróż życia i marzeń, którą zrealizowaliśmy,  grubo w ponad 100%.

Malezja bowiem, choć położona w Azji Południowo-Wschodniej, dzięki kolonialnej przeszłości stanowi, bez żadnej przesady, Azję w pigułce. Mogliśmy będąc na jej terenie, poznać mieszankę kultur, charakteryzującą się odmienną religią, zachowaniem, stylem i poziomem życia mieszkańców. Poznaliśmy muzułmanów, hinduistów i buddystów. Zobaczyliśmy obraz ludzi mieszkających w pałacach, pięknych rezydencjach i apartamentach i ludzi mieszkających w domkach na wodzie, domkach z kartonu i lepiankach. Muszę przyznać, że styl życia tych drugich był dla mnie bardziej barwny, ciekawy i chyba automatycznie poświęciłam im więcej czasu.

Najdroższe...

Przeciętne....

Typowe...

Malownicze i kolorowe, w mojej ocenie wcale nie najbiedniejsze...

Na palach...

Wszędzie spotykane "szybkie" środki lokomocji...

Wypoczynek przed pracą...

Jednakże wszyscy byli otwarci, zwłaszcza dla "białych" obcokrajowców, praktycznie cały czas byli uśmiechnięci, życzliwi, chętni na pogawędkę oraz zdjęcie z nami. Ale przyznać muszę, że praktycznie, nic nie widzą o Polsce, gdzie leży, dopiero wskazówka, że w środku Europy pomiędzy Niemcami a Rosją i podanie nazwiska Lewandowski, coś kojarzą, nic poza tym.
Główną religią jest islam i Malezja uważana jest za kraj muzułmański, w mojej ocenie panuje tu jednak bardziej umiarkowany islam, bowiem mogliśmy obejrzeć z bliska i wejść do środka, do wszystkich meczetów, spotkanych na drodze. A nie wolno nam było tego zrobić w żadnym arabskim państwie: Egipcie, Tunezji, Katarze ani nawet w Turcji. 
Będąc w Korei Południowej, trafiliśmy na święto urodzin Buddy i uczestniczyliśmy w Wielkiej Paradzie Lampionów Lotosu.
Teraz będąc w Malezji mogliśmy zobaczyć jak muzułmanie świętują koniec Ramadanu, Hari Raya Puasa.
Koniec ramadanu, a ściślej - pierwsze dni następującego po nim miesiąca szawwal - to Id al-Fitr, święto zakończenia postu.

Jeden z licznych plakatów dotyczących Świąt Hari Raya...

Zwykle trwa ono 4-5 dni, i podobnie jak nasze Boże Narodzenie, jest okazją do zjazdów rodzinnych. Jednakże ich spotkania odbywają się poza domem, przez co wszelkie możliwe restauracja stają się zatłoczone, w restauracjach przewalają się "góry" jedzenia, na ulicach Kuala Lumpur panuje jeszcze większy niż zwykle ścisk i chaos oraz niekończący się traffic jam. 

Traffic jam...

Muzułmanki natomiast przywdziewają odświętne szaty, które w tej części świata, zrobione są z przepięknych jedwabi i kolorowych batików. A co ciekawe, wybierająca się do restauracji rodzina, ubiera się w jedwabie, w tej samej tonacji kolorystycznej (taki przykład z internetu).

źródło: kaodim.com

Tutaj pragnę wspomnieć, że gdyby nie Hari Raya, nie mielibyśmy szans, na odwiedziny największego pałacu świata, w najbogatszym Państwie świata Brunei Darussalam, tym bardziej nie mielibyśmy szans na uścisk dłoni ich wysokości Sułtana Hassanala Bolkiah'a i sułtany Raji Isteri Pengiran Anak Hajjah Saleh'y, ich rodzin i najważniejszych osób w państwie. Ta wizyta była dla mnie najcenniejszą w całej wyprawie.

Cieszyliśmy się zawsze, indyjską przestrzenią kulturalną, odwiedzając dzielnice Little India zarówno w Kuala Lumpur jak i Singapurze.

Little India w Kuala Lumpur...

Little India w Singapurze...

Mogliśmy podziwiać przyprawiające o zawrót głowy, liczne świątynie hinduistyczne, poruszając się boso, pomiędzy intensywnie kolorowymi, fantazyjnymi figurami i posągami bóstw, bogów, krów,

W Batu Caves...

lwów, słoni, cieląt, pomiędzy kolorowymi lampionami, spoglądając na półnagich kapłanów, którzy nosili lampy oliwne, miseczki z kunkum oraz inne rekwizyty. 

Modląca się w swoisty sposób grupa hinduistów...

Wdychaliśmy zapach kadzideł, kwiatów i innych wonności.

Słuchaliśmy, przy tym, przeraźliwie głośnej muzyki, muzyka bowiem, ma charakter misteryjny, muzyk traktuje swoje dzieło jako ofiarę dla bogów, a uczestniczący w tej ofierze słuchacze mogą dzięki niej odnajdywać swoją prawdziwą naturę. My też po jakimś czasie wpadaliśmy, w jakiś dziwny trans, przez co muzyka jakby stawała się być niesłyszalna, zdawała się nam nie przeszkadzać.

Widzieliśmy, niezrozumiałe dla nas rytuały, odprawiane od stuleci i ofiary składane pod ołtarzami. 
A będąc w Sri Mariamman Temple w Singapurze, byliśmy nawet częstowani miseczką ryżu.

Zawsze też odwiedzaliśmy Chinatown,

aby zobaczyć autentyczne chińskie restauracyjki, stragany i świątynie buddyjskie. Ogromne wrażenie wywarła, na mnie Świątynia Zęba Buddy (The Buddha Tooth Relic Temple) w Singapurze, jest ona prawdziwym dziełem sztuki, pięknie wykończone wnętrze wręcz kapie złotem, a liczba małych posągów Buddy, jest nie policzalna.

Spadziste, wielopoziomowe dachy pałacu, kontrastują na tle wysokich wieżowców, które wyrosły dookoła, tutaj na dobre stare łączy się z nowym.

W tej świątyni, Kuba miał swój moment, dostał w prezencie i mógł zapalić kadzidełko, umieszczając je w pięknie rzeźbionej glinianej misie.

Jako, że w trakcie każdej wyprawy, oprócz sfery kulturowej, liczą się również, obiekty będące na top 10 miejsc, wartych do odwiedzenia, nie mogliśmy pominąć zarówno Petronas Towers w KL jak i Marina Sand Bay w Singapurze. 

Kubie bardzo zależało aby odbyć przejażdżkę Skyflyierem, w Singapurze:

a mnie aby odwiedzić ogrody Gardens by the Bay.
Jednakże wyprawa, to nie tylko świątynie, domy, budynki i domy, to także lokalna przyroda. Tej też poświęciliśmy nie mało chwil.
Przedzieraliśmy się przez dżunglę na Borneo, o dziwo nie ugryzł nas ani jeden komar ani żaden inny insekt (przed podróżą nabyliśmy stosowne repelenty, które podziałały doskonale),

Poznana e dżungli, wesoła rodzina z Sandakanu

płynęliśmy łodzią, dziką rzeką, pośród lasów namorzynowych i deszczowych w dżungli Borneo,

odwiedziliśmy sanktuarium orangutanów, a jego mieszkańcy okazali niezwykłą nam przychylność i cierpliwość, bo pozwolili się sfotografować.
Wizyta na wyspie Borneo, była dla mnie ważna, z dwóch powodów. Będąc małą dziewczynką uwielbiałam programy z serii "Pieprz i Wanilia". Tony Halik i Elżbieta Dzikowska, mnóstwo w różnych latach i seriach, poświęcili czasu, wyspie, jej przyrodzie i egzotyce, wtedy to opowiadania o podróżach na jedną z większych wysp świata były jednymi z moich ulubionych. Później Martyna Wojciechowska, w autorskim programie "Kobieta na krańcu świata, pięknie ukazała sierociniec dla orangutanów na Borneo. Wiedząc, co się jej później przytrafiło, jej zmagania z chorobą, wizyta w ich sanktuarium była jedną z najważniejszych a zarazem najpiękniejszych punktów naszej podróży.

Sanktuarium nie jest zwykłym zoo, to terytorium, swoisty rezerwat, w którym, ludzie lasu są szczęśliwi, żyją swobodnie, będąc doglądane, leczone i dokarmiane.
W Kuala Lumpur odwiedziliśmy natomiast niezwykle zoo, rezerwat ptaków KL Birds Park.
Tutaj w mega wielkiej wolierze, odwiedzający poruszają się pośród ptaków, żyjących w swoich naturalnych siedliskach.
Spotkanie z ptactwem, oko w oko, jest przeżyciem niesamowitym. Aż chciałoby się, żeby choć namiastka takiego parku, znajdowała się w którymkolwiek ogrodzie zoologicznym w Polsce, czy Europie.

Nie obyło się bez leniuchowania ale i też aktywnego wypoczynku, bowiem przez kilka dni na bezludnej wyspie Lang Tengah Island, poszukiwaliśmy dzikiej przyrody w Morzu Południowo-Chińskim. W okolicach Malezyjskich wysp, są podobno najlepsze na świecie miejsca do wykonywania podwodnej makrofotografii, a plaże najpiękniejsze, obfite w przeróżne muszle i elementy wyrzuconej na brzeg rafy. W trakcie pobytu w Egipcie, pod żadnym pozorem nie wolno było wywozić nam rafy, tutaj, z racji ich ogromnych ilości, nikt nie robi z tego problemu.

Podsumowując, Malezja pozytywnie mnie (nas) zaskoczyła, z jednej strony jest multikulturowa, co bardzo odróżnia ją od Polski, a z drugiej ma w sobie dużo z Europy, co sprawia, że turysta dobrze się tam czuje, również przez to, że większość bardzo dobrze mówi po angielsku. Cała nasza rodzina, znalazła w niej coś dla siebie.
Mam wrażenie, że Kuba bardzo wydoroślał, wszyscy mówią, że wyrósł (może to wpływ równikowego słońca), doskonale wie, w jakich krajach był, interesowały go i to bardzo zawiłości i różnice kulturowe ludzi, zawsze o coś dopytywał. Dzisiaj wspaniale potrafi odróżnić muzułmanina, chińczyka, czy hinduistę. A w trakcie transmisji telewizyjnej z wizyty Ojca Świętego z okazji Światowych Dni Młodzieży w Polsce, wyłowił z pośród tłumu na Krakowskich Błoniach, flagi malezyjską i brunejską.

Podsumowanie nie byłoby kompletne, abym kilku słów nie poświęciła kuchni malajskiej, podróże kulinarne, nie są jednak moją domeną i w trakcie wyjazdu ograniczyliśmy się jedynie do pojedynczych, prób degustacji kuchni, która w opinii wielu należy do najsmaczniejszych na świecie. Kolorowa, wonna, ostra, przepełniona curry.
Spróbowaliśmy narodowej potrawy Nasi Lemak, gotowany ryż w śmietanie kokosowej, z warzywami, trawą cytrynową, grilowanymi wiórkami kurczaka, fasolką i jajkiem sadzonym lub jajkiem na twardo. Tutaj wersja pięknie podana.

Jest to potrawa podawana głównie na śniadanie, jej elementy, już w nie tak pięknej oprawie, spożywaliśmy praktycznie codziennie.
Skusiliśmy się na malajsko-indonezyjski Chicken Satay, z kawałków kurczaka, w przyprawie curry, nadzianych na patyczki bambusowe, podawanych z różnymi sosami. Potrawa ta, także w wersji z patelni wok, bardzo przypadła do gustu Kubie, który praktycznie w trakcie wyprawy stronił od wszystkiego co orientalne.

Wersja patyczkowa

Wersja z woka z nudlami sojowymi z pietruszką

Będąc w Korei Południowej bardzo smakował mi Bibimbap, tutaj skosztowaliśmy, lokalnej odmiany z krewetkami i małżami. No cóż, jedząc danie z tymi ostatnimi miałam po prostu wrażenie, że przyprawy nie są w stanie przełamać smaku, sama nie wiem jakiego (skarpetki, przemieszanej z zapachem mułu).

A mówią, że owoc duriana, ma niepowtarzalny zapach i osobliwy smak. Na konsumpcję króla malezyjskich owoców, nie zdecydowaliśmy się.
Skosztowaliśmy jeszcze, rosołu vege - warzywa, zasmażane, w czerwonym sosie curry z tofu.

W trakcie podróży wszystko doskonale zadziałało, nie było żadnych opóźnień ani niespodzianek, każdy zaplanowany dzień wyprawy został zrealizowany z nawiązką, choć doświadczyliśmy nocnej burzy tropikalnej, jadąc poprzez wąskie i nieoświetlone drogi Borneo, jednak to również jest element przygody.

Bardzo żałuję jedynie, że nie odwiedziliśmy wyspy Penang i klimatycznego miasta Geogretown, jest tam bowiem cała masa charakterystycznych murali, a ja uwielbiam dobry i mocny street-art. Na wyspie tej są także wolno żyjące żółwie wodne, które widzieliśmy tylko w akwarium w Kota Kinabalu.

A w statystykach wyglądało, to tak:
Wylataliśmy 23.488 km , w czasie 11 lotów, obsługiwanych przez 5 linii lotniczych.
przepłynęliśmy 60 km motorówką oraz przejechaliśmy 1150 km dwoma wypożyczonymi samochodami,


A na to wszystko..., wydaliśmy około 13 tys. PLN.